Είναι φυσικά ξεκάθαρο, ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν αποφασίσει να ανατρέψουν το ιρανικό καθεστώς. Μπορεί όμως να γίνει αυτό μέσω ενός πυραυλικού πολέμου; Μια τέτοια ανατροπή θα ήταν δώρο Θεού για Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ, αλλά επειδή, όπως όλα δείχνουν, η φυσική στρατιωτική παρουσία είναι αναγκαία, η «λύση» που έχει βρεθεί είναι -ο διόλου άγνωστος για τους λαούς της Μέσης Ανατολής- πόλεμος δια αντιπροσώπων.

Για ακόμη μία φορά έρχονται στο προσκήνιο οι Κούρδοι. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει έρθει σε επαφή με τους ηγέτες της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης στο βορρά του Ιράκ, καλώντας τους να συνδράμουν στην κατάρριψη του θεοκρατικού καθεστώτος, σε συνεργασία με τις κουρδικές οργανώσεις που δρουν στο Ιράν. Μάλιστα, μία από αυτές είναι το «Κόμμα για Ελεύθερη Ζωή στο Κουρδιστάν» (PJAK), η οποία είναι αρκετά αξιόμαχη και θεωρείται πτέρυγα του PKK-το οποίο οι Αμερικάνοι θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση. Ως αντάλλαγμα φαίνεται πως υπόσχονται την δημιουργία αυτόνομης κουρδικής περιοχής.

Χάρτης της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης/Wikimedia
Χάρτης της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης/Wikimedia

Οι Κούρδοι ως γεωπολιτικό ανάχωμα 

Η ιδέα για ανάμειξη των Κούρδων στον πόλεμο με την Τεχεράνη φαίνεται να προέρχεται από τους ισραηλινούς, γεγονός που δεν προκαλεί έκπληξη. Οι επαφές Ισραηλινών με τους Κούρδους εμφανίζονται ήδη από την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Την δεκαετία του 1950, υπό την αιγίδα του τότε πρωθυπουργού Μπεν Γκουριόν, αναπτύχθηκε η στρατηγική του «περιφερειακού δόγματος» που προέβλεπε την ανάπτυξη σχέσεων και συμμαχιών με μη αραβικά κράτη αποκτώντας στρατηγικό βάθος, περικυκλωμένο καθώς ήταν από τους Άραβες. Οι Κούρδοι μπορούσαν να εναντιωθούν και στο μπααθικό Ιράκ αλλά και το σιιτικό ισλαμικό κράτος του Ιράν. Εξάλλου, σε πολιτικό επίπεδο οι ισραηλινοί έχουν τοποθετηθεί δημόσια υπέρ της δημιουργίας Κουρδιστάν. Tο Τελ Αβίβ βλέπει το Κουρδιστάν ως στρατηγικό αντίβαρο στον σιιτικό άξονα, αλλά και ως πηγή πληροφοριών στην περιοχή.

Κατά την διάρκεια του Συριακού εμφυλίου, ο οποίος απέκτησε περιφερειακή έκταση με γνωστά αποτελέσματα, οι Κούρδοι σε συνεργασία με ΗΠΑ και Ισραήλ, αποτέλεσαν αξιόμαχος αντίπαλος του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Ειδικά στην Συρία, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), συνέβαλαν αποφασιστικά στην εξάλειψη του ISIS και κατάφεραν δημιουργήσουν μία αυτόνομη περιοχή στην βόρεια Συρία (Ροζάβα).

Χάρτης της Ροζάβα/Wikimedia Commons
Χάρτης της Ροζάβα/Wikimedia Commons

Η κατάληξη; Το Ιανουάριο που μας πέρασε η μεταβατική κυβέρνηση Αλ Σάρα σε συμφωνία με την Ουάσιγκτον και τις ΗΠΑ, εν ολίγοις αποφάσισαν την διάλυση του SDF καλώντας τους Κούρδους να παραδώσουν τον έλεγχο της Ροζάβα στην νέα κυβέρνηση. Το παράδοξο; Όταν οι Κούρδοι έδιναν μάχες με τους τζιχαντιστές, ο Σύρος πρόεδρος - τότε γνωστός ως αλ Τζολάνι - ήταν επικεφαλής μίας άλλης τζιχαντιστικής (!) οργάνωσης της «Μέτωπο Νούσρα», δηλαδή της Αλ Κάιντα στην Συρία. Αν αυτό δεν αποτελεί προδοσία τότε τι;

Αν αυτό δεν αποτελεί προδοσία τότε τι;

Και τώρα; Καλούνται να συμμετέχουν και να ρίξουν το καθεστώς της Τεχεράνης. Είναι όμως τόσο εύκολο; Η Άγκυρα έχει ήδη εκφράσει την εναντίωση της σε κάθε σχέδιο ανάμειξης των Κούρδων και την δημιουργία αυτόνομης κουρδικής περιοχής στο Ιράν. Κατά την διάρκεια του Συριακού εμφυλίου, εισέβαλε τρείς φορές στην Συρία για να αναχαιτίσει τους Κούρδους. Τώρα που το καθεστώς Άσαντ ανετράπη και το PKK αφοπλίστηκε, η επαναφορά του κουρδικού ζητήματος -έστω και στο Ιράν- είναι ένα σενάριο μη αποδεκτό για την Τουρκία. Αν υπήρχε ένα θέμα που συσπείρωνε ανέκαθεν την Τουρκία, την Συρία και το Ιράν, είναι η απειλή δημιουργίας κουρδικού κράτους.

Η Μέση Ανατολή και η Ανατολική Μεσόγειος έχουν αρκετή πείρα στους πολέμους δια αντιπροσώπων. Φέρνουν, χάος, αστάθεια, θάνατο. Φαίνεται πως ΗΠΑ και Ισραήλ δεν έχουν μάθει από τις αστοχίες του παρελθόντος. Και οι Κούρδοι; Ανέκαθεν ήταν από τους μεγάλους αδικημένους. Ένας λαός χωρίς κράτος μετά από χρόνια κούφιων υποσχέσεων. Θα αποκτήσουν σε αυτή την νέα συγκυρία; Πολύ αμφιβάλλω.